De 29 jarige student stedenbouwkunde Taxon Verheij is voorzitter van RSP Rotterdam en staat kandidaat voor de wijkraadsverkiezingen voor Dijkzigt-Oude Westen. Met een kiesdeler van nog geen 150 stemmen, tegenover 2000 voor de Nijmeegse en 7000 voor de Amsterdamse gemeenteraden, zou Taxon best wel eens de eerste volksvertegenwoordiger namens de RSP kunnen worden. Paraat interviewde hem in de laatste week voor de verkiezingen.
Dit interview is er een in een reeks gesprekken met RSP-ers die verkiesbaar zijn tijdens de komende gemeenteraadsverkiezingen. Lees ook ons interview met Carlos van Eck, verkiesbaar voor de Amsterdamse partij De Vonk, en Willem Gloudemans, lijsttrekker van RSP Nijmegen.
Wat voor wijken zijn Dijkzicht en Oude Westen?
‘Dijkzigt en Oude Westen zijn wat armere wijken. Zo’n 80 procent is hier huur, vooral portiekflats. Het is hier erg gezellig, er wordt veel op straat geleefd. De buurt kent 170 culturen, en er zijn van oudsher veel sociale groepen en bewegingen, zoals de Krachtvrouwen. Maar de gemeente investeert niet in ons, maar gentrificeert. Dat moet veranderen. Wij zijn net zo zeer Rotterdammers als de bewoners van Hillegersberg [een rijke wijk met bewoners als Wesley Sneyder, red.].
Wat waren de afwegingen van RSP Rotterdam om mee te gaan doen aan deze verkiezingen?
‘Veel rotterdammers hebben hun vertrouwen in de politiek de afgelopen jaren verloren. Wij moeten leren hoe we die afgehaakten bereiken, en hoe we daar iets goeds mee doen.
Onze afdeling is op dit moment niet sterk genoeg voor de gemeenteraad, en zo kwamen we op het idee om mee te doen aan de wijkraadsverkiezingen. Toen we gingen kijken naar wijken waar we veel actieve leden hebben kwamen we uit op Dijkzigt-Oude Westen, waar ik toevallig woon.
We zijn ook al langer bezig met een plan om De Gaffel [het pand van RSP Rotterdam, gelegen in Oude Westen, red.] beter te benutten en op de kaart te zetten. Dat valt hier goed mee te combineren. Als we verkozen worden, dan kunnen we het pand bijvoorbeeld gaan gebruiken voor inspraakavonden waar we informatie bij bewoners op kunnen halen. Daarmee kunnen we wortelen in de wijk.’
De wijkraad
‘De wijkraden bestaan nog niet zo lang in Rotterdam, de eerste wijkraden werden vier jaar geleden met de gemeenteraadsverkiezingen verkozen. De wijkraad heeft een klein budget waarmee het burgerinitiatieven kan financieren, maar het is vooral een orgaan om de gemeenteraad te voorzien van feedback vanuit de wijken, niet besluitvormend, maar adviserend.
Een beperkt mandaat dus, maar dat doet er niet toe. De gemeenteraad zal van ons horen over de leefomstandigheden in onze wijk.
Wij hebben er over nagedacht met een lijst mee te doen, maar niet genoeg van ons woonden in de juiste wijk. Ik ben nog niet eerder ergens verkiesbaar voor geweest, dus het is best wel spannend en een hele verantwoordelijkheid om de enige kandidaat te zijn.
Maar dat heeft ook voordelen; kiezers hadden best weerstand tegen het feit dat er ditmaal partijen meedoen, dat was in 2022 nog niet zo. Ze stemmen het liefst op een persoon. Ik probeer dus overal in de wijk mijn gezicht te laten zien, op straat, en bij allerlei evenementen.’
Op straat
‘De campagne loopt goed. RSP heeft zo’n 25 a 30 actieve leden in Rotterdam, daarvan 10-15 betrokken bij de campagne, en we worden versterkt door wat sympathisanten. We komen elke week bij elkaar voor een campagneoverleg, elk weekend hebben we evenementen, bijna iedere dag gaan we flyeren.
Kloppen op de deuren is in deze wijk wat lastig, door alle portiekflats. Daarom gaan we op straat staan, met koffie en thee onder een partytent. Dan kom je ook wel eens wat vervelends tegen, zoals een man die laatst tegen me zei “zet gewoon de buitenlanders in de container, dan los je alle problemen in de wijk op”, maar we krijgen vooral veel positieve reacties, vooral als je in gesprek komt over onze sociale oplossingen voor veiligheidsproblematiek.
Soms waren we iets te ambitieus, en moesten wel eens wat afschalen. Zo wilden we een een opruimactie doen in de wijk, maar daar wisten we niet genoeg mensen voor te mobiliseren.
Onze kansen zijn best wel goed, schat ik. We zijn goed bezig geweest met campagnevoeren en de vele gesprekken me met bewoners en met de actiegroepen in ons activistische netwerk. De kiesdrempel is niet zo hoog, de vorige keer kreeg niemand meer stemmen dan 500. Er zijn deze keer maar 19 kandidaten voor de 7 beschikbare zetels.
Nu zijn er voor het eerst partijlijsten, dat maakt het dus wel iets lastiger om de raad in te komen. De vorige keer was het zo dat als er iemand gedurende de raadsperiode uitviel, de volgende met de meeste stemmen er in kwam, ongeacht partij. Dat is deze keer dus minder waarschijnlijk.
Winnen is natuurlijk het leukste, maar ook als we niet verkozen worden hebben we sowieso veel gehad aan onze deelname. We hebben met de campagne heel veel leden bij het project betrokken, en hen geleerd hoe het is om te functioneren in een electorale partij. We hebben draaiboeken gemaakt, posters gemaakt, ervaring opgebouwd met alles wat bij partijopbouw komt kijken, en dat nemen we mee naar toekomstige acties.’
Programma
‘Als ik verkozen word, heb ik straks natuurlijk aan de afdeling verantwoording af te leggen over mijn daden in de wijkraad, en ik lever natuurlijk mijn vergoeding in via de afdracht. Ik zie niet snel een botsing tussen mijn lijn en die van de afdeling ontstaan, en de wijkraad is natuurlijk niet heel machtig, dus heel grote kwesties zullen er niet besloten worden. Maar mocht ik een keer iets anders willen dan de afdeling, dan gelden de meeste stemmen natuurlijk.
Als ik verkozen word ben ik natuurlijk aan het landelijke RSP-programma gebonden, en dat hebben we uitgebreid met specifieke punten voor onze wijk, die logisch voortvloeien uit dat programma. Punten zoals sociale oplossingen voor dakloosheid en criminaliteit, bewoners de baas in de eigen wijk, en strijd voor dezelfde voorzieningen in Dijkzigt-Oude westen als in rijkere wijken.
De wijkraad is klein, maar we moeten niet onderschatten hoe groot het podium van de wijkraad is. Een kleine tienduizend huishoudens worden er door vertegenwoordigd. We moeten laten zien dat je op straatniveau dingen voor elkaar kunt krijgen. Ik wil de meningen van mensen vertolken en op de gemeentelijke agenda’s zetten.
Maar zichtbaarheid voor ons werk in de wijkraad komt niet vanzelf, zoals dat bij de gemeenteraad gaat. De gemeente en de media schenken er maar weinig aandacht aan. We moeten dus zelf die band met de wijk warm houden.’
Prioriteiten in de wijkraad
‘Ik wil zorgen dat mensen echte inspraak krijgen. Dat hoeft niet perse via de wijkraad te lopen, dat is een wassen neus, maar daar kunnen we op voortbouwen. Het is een van de instrumenten om te agiteren voor verbeteringen in de wijk.
Een van mijn aandachtspunten de onveiligheid op straat. De gemeente zou dat moeten oplossen, maar die zijn alleen maar bezig met het plaatsen van meer wouten en camera’s. Volgens ons ligt de oplossing in het bieden van meer daklozenopvangen en veilige drugsgebruikplaatsen, maar het is juist gemeentebeleid om die te sluiten.
De troep op straat in onze wijk is ook een aandachtspunt. Want hoezo kan het in Hillegersberg wel schoon zijn, maar hier niet? Onze wijk zou dezelfde aandacht moeten krijgen, de gemeente weet heus wel dat ze daar vaker langsgaan dan hier.’
Waarom moeten mensen straks op jou stemmen?
‘Ik heb geen grotere politieke ambities, de wijkraad is voor mij geen springplank. Ik ga geen politicus spelen maar wil daadwerkelijk voor de bewoners opkomen. Ik wil een spreekbuis voor hen zijn en hen leren organiseren. We moeten het samen doen, niet door eens in de 4 jaar te stemmen, maar door de schouders eronder te zetten.’
