RSP was strijdbaar en met een grote delegatie aanwezig op de Dag van de Arbeid demonstratie van de FNV. De dag werd afgesloten met een avondprogramma georganiseerd door RSP, met paneldiscussies en scholingen over onder meer imperialisme, militarisering en de strijd voor een democratische vakbond. Deze avond werd geopend met een toespraak van Sanny Bostelaar namens het bestuur van de RSP. Deze toespraak reproduceren we hier in zijn geheel.
Welkom, kameraden!
Wat is het mooi jullie hier in een volgeladen IIRE te zien op de belangrijkste feestdag van onze klasse. Het wordt een avond met een inspirerend maar bovenal kameraadschappelijk programma. Een avond waar we met elkaar arm in arm staan om de strijd van arbeiders over de hele wereld te vieren. Om trots te zijn op de strijd die we voeren, en terug te kijken op het afgelopen jaar. Om daar een beginnetje mee te maken is het goed een blik terug te werpen op wat de RSP & ROOD allemaal gedaan hebben sinds onze vorige 1 mei viering.Â
Met trots kunnen we melden dat we als partij gestaag groeien, telde we vorig jaar nog maar 400 leden, zijn dat er inmiddels 550 geworden. Ook onze jongerenorganisatie groeit hard. Op steeds meer plekken zijn we zichtbaar als serieuze partij, en dat is hard nodig. Want het wordt er in de wereld natuurlijk niet beter op.
De zomer van 2025 stond in het teken van de NAVO-top in Den Haag. Tientallen oorlogszuchtige regeringsleiders kwamen samen om te bespreken hoe de maatschappij in dienst kan staan van hun imperialistische machtsprojectie. Samen kwamen ze tot de conclusie dat minimaal 5% van onze economie naar oorlog moet. 5% van elke druppel zweet van een werkende moet gekanaliseerd worden naar wapens, bommen en andere oorlogsinfrastructuur.
Als RSP zetten we hier een strijdbare weekend tegenover. We hebben laten zien dat we de enige partij zijn die systematisch werk maakt van de strijd tegen het imperialisme. Met een grote mars maakten we een vuist tegen het wapengekletter en via een heuse Tegen Top zijn we in gesprek gegaan met anti-oorlog activisten vanuit heel Europa. Hier zagen we dan ook dat de strijd ‘tegen oorlog’ een strijd is die gedoemd is te falen zonder een strijd tegen het kapitalistische systeem dat de oorlogen onderlegd. Zelfs onder mensen die de strijd tegen oorlog hun werk hebben gemaakt was het soms controversieel om het gesprek te openen over socialistische oplossingen.
Maar niet alleen de zomer van 2025 stond in het teken van oorlog en imperialisme. Het westers imperialistisch blok is in crisis en slaat steeds wilder om zich heen. In januari viel Amerika, na maanden aan dreigementen, kortstondig Venezuela binnen met honderden doden tot gevolg. Niet lang hierna volgde de nog steeds lopende oorlog tegen Iran
We vielen het afgelopen jaar dan ook op als partij met een écht antwoord: weg met de economische grondslag van het inter-imperialistische conflict en weg met het ondemocratische beroepsleger. Het maakt niet uit wie onze kapitalist binnen valt, wij doen niet aan both-sideisme; overal waar wij komen dragen wij uit: geen mens geen cent voor imperialistische oorlogen. Alleen door zelf als arbeiders de touwtjes in handen te nemen kunnen wij onbeschrijfelijk leed een halt toe roepen.
We kunnen natuurlijk niet de gemeenteraadsverkiezingen van begin dit jaar onbenoemd laten. In 2022 deden wij, toen nog onder de noemer ‘socialisten’, mee op drie plaatsen met soms een wat vage profilering als ‘betere SP’ en zonder duidelijke interne doelstelling. Deze keer was dat anders. In Rotterdam deden we mee aan wijkraadsverkiezingen in de wijk van de Gaffel, ons actiepand: waar we net geen zetel haalde maar waar de Gaffel steeds meer uitgroeit tot herkenbaar begrip onder de bewoners. In Nijmegen werden bij 70% van alle huishoudens flyers afgeleverd en weet nu iedereen dat de RSP bestaat, die herkenbaarheid gaat goed van pas komen. En hier in Amsterdam kunnen we de Vonk niet vergeten, we kwamen zo dichtbij maar er is zeker een basis gebouwd om grote delen van activistische Amsterdam te verenigen, iets wat zo ver ik begrijp al jaren een wens is van revolutionairen in onze hoofdstad.
Het afgelopen jaar was ook het jaar van verkiezingen na de val van het kabinet schoof. Na een complete politieke afgang van reformistische ‘linkse’ partijen, die enkel mee gaan in naratieven van rechts. Wonnen D66 en het CDA weer een plek terug in het kabinet met hoge beloftes van degelijkheid en vooruitgang, uiteindelijk kozen ze ervoor om de plannen van het vorige kabinet voor een groot deel gewoon uit te voeren.
De extreem-rechtse kiezer lijkt dit ook gezien te hebben en heeft een nog verdere stap naar rechts gemaakt. Waar de PVV enkel stemmen trok en verder niks deed, is de groei van FvD een stuk zorgelijker. Een reactionaire partij met actieve leden die concreet de straat op gaan in samenspraak met openlijke fascisten van voorpost, de geuzenbond of ‘defend netherlands’ vormt een reëel gevaar wat we nog niet eerder gezien hebben en verdiend een ondubbelzinnig socialistisch antwoord. Niet alleen moeten we demonstraties organiseren of ons uitspreken tegen fascisme; we moeten de werkende klasse laten zien dat het fascisme bestaat uit enkel schijnoplossingen die worden gevoed door het falende liberale beleid van ‘progressieve’ partijen.
Dit valt niet alleen ‘reformistisch’ ‘links’ aan te rekenen. Al decennialang faalt de revolutionaire flank van de arbeidersbeweging een vuist te maken en een écht alternatief te bieden. Pas sinds de afgelopen jaren zien we weer een stabiele groei onder communistische organisaties in Nederland en veel andere landen.
Bij de RSP vallen we daarbij binnen een bepaalde internationale trend van organisaties, die inspiratie nemen uit de communistische partijen van weleer vanwege hun gedisciplineerde werkwijze en van de socialistische massabewegingen van het begin van de 20e eeuw vanwege hun toegankelijke karakter.
Aan de ene zijde zijn wij geen beweging waar de enige eenheid onze werkzaamheden zijn, wij zijn geen uitzendbureau voor de activistische NGO beweging. Aan de andere zijde zijn we geen in schaduwen verhulde voorhoede, die wel een gedisciplineerd kader heeft maar haar werkzaamheden neerzet als elitewerk wat voor de meeste mensen niet toegankelijk is.
Wij kenmerken ons als partij door zowel een radicale openheid als een strijdbare interne organisatie. We zijn open over onze politiek zowel intern als extern, nooit hebben wij een geheime interventie in de arbeidersbeweging, alleen door open te zijn over je politiek naar je bondgenoten inspireer je hen de volgende stap te zetten. Hierom steken we onze eigen discussies ook niet onder stoelen of banken. Het is allemaal niet zo moeilijk. We verwachten van onze leden activiteit en betrokkenheid als een serieuze communistische partij betaamt, maar duiden dit niet als een zelfdestructief zwaar bestaan. Een communist is ieder persoon die actief streeft naar de revolutie, naar de communistische maatschappij. Of dat nou is boven op een barricade, als lid van het scholingsteam of als vormgever.
Het gaat niet lekker in de wereld, zoals wij als marxisten allemaal al lang hadden zien aankomen. Dat wil niet zeggen dat we blind de afgrond in moeten redden voor de laatste slag. Nu we steeds dieper de stront in zakken is een georganiseerd antwoord meer nodig en meer vatbaar dan de afgelopen 40 jaar. Als partij gaan we het komende jaar natuurlijk aan de slag met het bevechten van het opkomende imperialisme, natuurlijk pakken we door op de strijd in de vakbeweging en natuurlijk laten we onszelf steeds meer zien in alle steden waar wij actief zijn. Maar wat we ook gaan doen is graven bij onszelf, hoe zijn we als partij hier de afgelopen jaren gekomen, wat heeft ertoe geleid dat we inmiddels de grootste organisatie op revolutionair links zijn en hoe gebruiken we die kracht en kennis om de jaren 30 strijdbaar tegemoet te treden.
Ik vraag jullie daarom alle: als je nog niet lid bent: meld je aan, vecht mee! Als je al wel lid bent: goed zo! Neem een familielid, vriend of collega mee naar je volgende actie of activiteit, laat ze zien dat de strijd voor het socialisme minder ingewikkeld is dan ze denken. De strijd gaat iedere dag door, er is altijd een volgende stap om te zetten. Als wij laten zien dat een betere wereld mogelijk is, als wij elke dag ons steentje bijdragen dan weet ik het zeker kameraden: dan kan de toekomst alleen de onze zijn.
