Op moment van schrijven, 10 april 2026, bezet de zionistische staat Israël 14% van het Libanese grondgebied. Sinds begin maart 2026 wordt Libanon constant gebombardeerd, met duizenden doden en gewonden tot gevolg. Dit zijn echter slechts een paar pagina’s in de lange geschiedenis van bezettingen, bombardementen, en geweld voor het volk van Libanon.
Sinds het begin van de genocide in Gaza in 2023 heeft de zionistische staat haar bombardementen en geweld tegen Libanon geïntensiveerd, voornamelijk het zuiden en oosten van het land. Het excuus dat hiervoor wordt aangewend is de zogenaamde ‘enorme veiligheidsdreiging’ van de raketaanvallen van Hezbollah. Een groot gedeelte van deze raketten wordt echter door de zionisten onderschept.
De werkelijke reden voor deze bombardementen is de expansiedrift van de zionisten. Zeker na 7 oktober ontstond er in het westen een propagandastroom waarin men verzekerd werd van het eeuwigdurende slachtofferschap van de zionisten. Hierdoor konden de zionisten ongestraft hun plannen hervatten om Zuid-Libanon voor te bereiden op een annexatie. Tussen 2023 en 2024 bombardeerden de zionisten Libanon meer dan 14.000 keer. Hierbij werd er ook gebruikgemaakt van witte fosforbommen, een chemisch wapen dat brandwonden veroorzaakt en organen beschadigt. Dit wapen werd in deze periode meer dan 250 keer aangewend tegen Libanon. Het doel van deze bombardementen en vernietiging is het verjagen van de Libanezen uit dit gebied, het onbewoonbaar maken van dit gebied en het demoraliseren van de Libanese bevolking in het algemeen.
Om deze redenen is er over deze periode ook veel schade aangericht aan landbouwgrond, bijvoorbeeld het verbranden van olijfbomen en vernietigen van infrastructuur. Momenteel, op 10 april 2026, is er nog maar één brug over de Litani-rivier die het zuiden van Libanon verbindt met de rest van het land.
Om een beeld te geven van de situatie in Libanon en van de schaal van het geweld, zullen wij één plaats in het bijzonder noemen. Dit betreft een dorp in de bergen van het zuiden van Libanon genaamd Jezzine. Jezzine bevindt zich net onder Sidon, maar boven Tyrus. Jezzine stond bekend als vakantieoord en trok bezoekers aan, onder andere vanwege het prachtige landschap. Jezzine heeft ongeveer 15.000 inwoners, dat is vergelijkbaar met Sassenheim, een dorp in Zuid-Holland, of met de Utrechtse wijk Kanaleneiland. Gedurende 2023 tot 2024 werd Jezzine 223 keer gebombardeerd. Dat wil zeggen dat er op meer dan de helft van de dagen van het jaar bommen vielen op dit dorp. Als men zich een voorstelling maakt van hoe Sassenheim of Kanaleneiland eruit zouden komen te zien in een vergelijkbare situatie, mag het duidelijk zijn dat dit een destructief effect heeft gehad op de bevolking en het landschap.
Een ander voorbeeld van de wreedheid van de zionistische bezetter was de pieperaanval van september 2024. Piepers die speciaal vervaardigd waren voor strijders van Hezbollah, waren in opdracht van de Mossad in het geheim gevuld met explosieven. Op 17 en 18 september explodeerden deze piepers gelijktijdig waardoor er duizenden gewond raakten, waaronder mensen die hierdoor voor het leven verminkt waren. Het totale cynisme van de kapitalistische klasse ten opzichte van deze tragedie bleek uit het feit dat de leider van de zionistische entiteit, Netanyahu, een gouden pieper schonk aan Donald Trump om deze gebeurtenis ‘te vieren’.
Kolonisatie en de oorsprong van sektarisch geweld
Zoals eerder benoemd, is dit echter maar een fractie van de ellende waaronder de Libanezen gebukt zijn gegaan in de afgelopen tachtig jaar. De huidige situatie is het resultaat van kolonialisme in Libanon en aanhoudende imperialistische inmenging door de Verenigde Staten, Europa en Rusland.
Een bekende koloniale tactiek om een volk te overheersen, waar dan ook talloze voorbeelden van zijn, is het zaaien van verdeeldheid onder verschillende bevolkingsgroepen. In bepaalde landen heeft dit catastrofale gevolgen gehad, zoals in Rwanda, waar het geleid heeft tot een genocide. Ook Nederland paste deze tactiek ook toe in Suriname door bepaalde bevolkingsgroepen beter te behandelen dan anderen en daardoor zelf de macht in handen te houden. Ook Libanon is getekend door dit koloniale beleid.
Libanon viel in de handen van Frankrijk door het uiteenvallen van het Ottomaanse Rijk. Van 1920 tot 1943 stond Libanon onder Frans mandaat. Echter, Frankrijk had al voor deze periode banden met de Maronitische (christelijke) patriarch in Libanon. In het belang van deze maronieten belemmerde Frankrijk heersers van het Ottomaanse rijk in Libanon. In de mandaatperiode werd er ook onder toeziend oog van Frankrijk een grondwet in Libanon 1926 aangenomen, die vandaag de dag nog vrij weinig veranderd is. Volgens deze afspraken moet de president van Libanon een maronitische christen zijn en de minister-premier een soennitische moslim.
De maronitische president had echter het recht om een premier aan te wijzen. Ook was er — en is er nog steeds — een vaste hoeveelheid zetels in het parlement voor elke groep. De christenen kregen de meerderheid van de zetels en de maronieten kregen dan weer het grootste gedeelte van deze meerderheid. De Fransen zagen de maronieten als ‘beschaafder’ en hierdoor kregen zij over het algemeen vaker bestuursposities en middelen toebedeeld. Het doel van deze aanpak was om, in de ogen van Frankrijk, de ‘opstandige’ moslimbevolking in het gareel te houden. Met dit beleid legde Frankijk een fundament voor een enorme verdeeldheid, waar de bevolking van Libanon de gevolgen van heeft moeten ondervinden.
Libanese burgeroorlog
Al sinds 1958 waren er verschillende gewapende groepen actief in Libanon die ieder de belangen van een bepaalde godsdienstige sekte vertegenwoordigen. Tegelijkertijd werden deze gewapende groepen gesteund door buitenlandse partijen, zoals de VS, de Sovjet-Unie, en de zionistische staat, maar ook Egypte onder het bewind van Nasser om hun regionale belangen te verdedigen.
Eén groep gelovigen die tijdens de Libanese burgeroorlog een belangrijke rol zou spelen, waren de Falangisten: extreemrechtse christenen. Deze groep werd opgericht door Pierre Gemayel in 1936, naar het voorbeeld van nazi-Duitsland. Deze groep kreeg geheime steun van onder andere de zionistische staat, Frankrijk en de VS.
Door de Nakba in 1948, en de Zesdaagse oorlog in 1967, waren veel Palestijnse vluchtelingen gedwongen om uit te wijken naar Libanon. De Palestinian Liberation Organisation (PLO), opgericht door de Arabische Liga in 1964, opereerde tot 1970 vanuit Jordanië. Een jaar daarvoor, in 1969, tekende de Libanese regering de Caïro-overeenkomst. Deze overeenkomst stond de PLO toe om in Palestijnse vluchtelingenkampen autonoom te opereren en de gewapende strijd vanuit Libanon aan te gaan met de zionistische staat. In de jaren ‘70 was de PLO dus feitelijk de leider van een aparte staat in Libanon.
Om deze reden vielen de zionisten Libanon binnen en bombardeerden zij het vliegveld van Beirut in de periode tussen 1970 en 1975. Hierdoor brak in 1975 de Libanese burgeroorlog uit, een oorlog met verschillende gezichten. De directe aanleiding was een slachting van Palestijnen door de eerdergenoemde extreemrechtse christenen, de Falangisten. Deze slachting zou ook verder leiden tot verschillende slachtingen van zowel Palestijnen als christelijke Libanezen.
Een ander aspect van de oorlog was de politieke toekomst van Libanon. Laten we een versimpelde weergave geven van de verhoudingen. Bepaalde groepen vochten voor een einde aan westerse inmenging, en een staat met genationaliseerde economie en een pan-Arabische oriëntatie naar het voorbeeld van Nasser. Deze groepen waren overwegend seculier of moslim en kregen steun van de Sovjet-Unie. Andere groepen waren juist voor de invloed van het westen en de normalisatie van banden met de zionistische staat.
Deze oorlog leidde tot de bezetting van het land door zowel de zionistische staat als door Syrië, die daarna nog decennialang zou duren. Zowel de Libanese als de Palestijnse bevolking ging zwaar gebukt onder het geweld van deze bezetting.
De meest beruchte slachting werd met bescherming van de zionisten en de VS uitgevoerd door de Falangisten in de Palestijnse vluchtelingenkampen Sabra en Shatila. Gedurende één middag en één nacht vermoordden en verkrachtten de Falangisten duizenden Palestijnen, waaronder mannen, vrouwen, en kinderen. Het leger van de zionistische staat beschermden de Falangisten terwijl ze deze gruweldaden verrichtten en zorgden ervoor dat ontsnappen niet mogelijk was.
Ook christenen werden het slachtoffer van slachtingen, onder andere in het dorp Damour, die werden aangesticht door de PLO en andere partijen.
Deze oorlog leidde in de hoofdstad Beirut tot een mentale en fysieke verdeling van moslims en christenen. Op de grens van de twee ontstane gebieden zaten vaak sluipschutters, waardoor bewoners weg trokken uit dit gebied. Deze grens wordt dan ook wel ‘The Green Line’ genoemd, omdat er naar verloop van tijd bomen en struiken in de verlaten huizen begonnen te groeien.
Deze oorlog en diens gevolgen heeft diepe littekens achtergelaten in de bevolking van Libanon. De bezetting van Zuid-Libanon duurde van 1982 tot 2000. De enige reden dat de zionistische bezetter Libanon verliet, was omdat Hezbollah, dat pas eind jaren ‘80 ontstond, hen uit dit gebied wist te verdrijven.
Libanon is nog steeds het slachtoffer van imperialistische ambities. De Libanese regering kan vanwege haar corruptie en banden met het imperialisme op geen enkele effectieve manier weerstand bieden tegen de zionisten en dus valt deze rol volledig op paramilitaire groepen zoals Hezbollah. Het is echter de vraag of het hen deze keer gaat lukken om de zionisten uit het gebied te verdrijven. Volgens videobeelden passen de zionisten namelijk in Zuid-Libanon nu dezelfde methodes toe als in Gaza en worden er hele dorpen van de kaart geblazen.
Het mag duidelijk zijn wie schuldig is aan deze catastrofe: het westers imperialisme. De zionisten hebben volledig vrij spel gekregen van het westen om hun wandaden te begaan en hier maken ze nu dankbaar gebruik van. Alle zogenaamde ‘liberale waarden’ van democratie en vrede zijn totale leugens, gezien de zionisten nog steeds de steun van de VS en Europa genieten.
Zolang de zionistische staat nog bestaat, zal Libanon nooit volledig beschermd zijn tegen diens ambitie om uit te breiden. Imperialistische partijen, zoals Frankrijk, zijn niet geïnteresseerd in het welzijn van het Libanese volk, maar vooral in het beschermen van hun eigen interesses. Wij roepen de arbeidersklasse van het Midden-Oosten op om zich te verenigen en de zionistische vijand voor eens en voor altijd te vernietigen.
