Zou je in een wereld willen leven met alleen maar vrouwen? In Jinwar weten ze daar het antwoord op. Jinwar is een dorpje, een commune, gelegen in Rojava in west Koerdistan. Het dorp is grotendeels zelfvoorzienend: ze verbouwen zo veel mogelijk op eigen grond en maken hun eigen kleren. Waarom en hoe is dit dorp opgericht, wie leven er en wat is hun filosofie?
Jinwar, wat in het Koerdisch letterlijk een plek voor vrouwen betekent, is een in 2016 opgericht ecologische commune. Vrouwen die zijn gevlucht voor oorlog en huiselijk geweld zijn er sinds 2018 ingetrokken. Ze waren op zoek naar een plek waar ze behandeld werden als gelijken en gelijkwaardigen, en kwamen tot de conclusie dat je die in patriarchale wereld zelf moet oprichten. Die plek werd Jinwar.
Jinwar is een plek om te ontsnappen aan traditionele verwachtingen en genderrollen. De vrouwen die er wonen bouwen aan een wereld waarin vrouwen worden gezien als waardevolle deelnemers van de maatschappij, ook buitenshuis.
Mannen hebben bijgedragen aan het opzetten en mannen kunnen de plek bezoeken, maar ze kunnen er niet wonen. Zoons kunnen bij hun moeder blijven tot ze gaan trouwen of op zichzelf gaan wonen. Het doel is namelijk om vrouwen veilig te stellen en alternatieve fundamenten voor de menselijke samenleving te leggen en daarom ook om het perspectief van mannen te verbreden.
Overdag besteden de vrouwen tijd aan werken: op het land, in de bakkerij of als leraar op hun eigen school. De kinderen leren onder andere over genezingswijzen die door de geschiedenis heen altijd van ouder op kind werd doorgegeven, voordat dergelijke kennis werd geprivatiseerd. Ze leren ook over Jineologî: vrouwenwetenschap. Dit is een nieuw perspectief op wetenschap bedrijven die het logisch positivisme en het idee van objectieve wetenschap, die decennialang vrouwen heeft weggecijferd, uitdaagt. In de avond komen de families vaak samen om te dansen en zingen.
Jinwar bouwt een eigen economie die prioriteit geeft aan de harmonie tussen menselijke samenlevingen en natuur. In de commune ligt de nadruk op een ecologisch leven dat fundamenteel anti-hiërarchisch is. De ecologische crisis beschouwen de bewoners als een sociale crisis. Ze leggen een link tussen verschillende vormen van dominatie en zien parallellen tussen genderongelijkheid en de overheersing van de mens op natuur.
Het is echter geen leven waar je achterover kan leunen. De vrouwen bedrijven hun ecologische landbouw op erg droge grond en verrichten fysiek zwaar werk. Dat de vrouwen desondanks op deze manier leven zien ze als een daad van verzet. Ze zien het opbouwen van een vrij thuis als de meest significante reactie tegen destructieve krachten en onderdrukkende politiek. Het bouwen van een dorp te midden van andere vormen van verzet getuigt van hun liefde en loyaliteit aan het doel van de strijd.
In de commune staan de bewoners altijd open voor nieuwe ideeën, ingevingen en connecties. Zo willen ze uiteindelijk alle vrouwen over de wereld bereiken. Het gaat er namelijk niet alleen om dat zij vredig kunnen leven en dat Jinwar een locatie van vrijheid is, maar dat elke vrouw en elk onderdrukt persoon in vrijheid en democratie kan leven. Zo bouwen ze van onderop aan een samenleving met fundamenteel andere waarden. Zelf is hun werk ook voor een deel gebaseerd op een ander vrouwendorp: Umoja. Umoja ligt in Kenia en betekent eenheid in het Swahili. Het bestaat al sinds 1990 en vormt net als Jinwar een veilige basis voor vrouwen met een eigen basisschool en cultureel centrum.
In Jinwar geloven de bewoners in de kracht om dromen en utopiën tot werkelijkheid te maken. Gebaseerd op geschiedenis, vrijheid, ethiek, esthetiek en de zoektocht naar wijsheid en betekenis. De kracht van vrouwen wordt vaak voor ons verborgen gehouden, maar in Jinwar creëren zij een sfeer waar de kracht van vrouwen zich maximaal kan openbaren. Ze zijn het namelijk zat om zacht, zwak of een bloempje genoemd te worden. In plaats daarvan laten ze zien dat vrouwen opnieuw aan de voorgrond van de revolutie staan.
